2008_eylulayi.html

Ziyaretçi Defterimize yazan arkadaşlarımızın bir konudaki yazıları üzerine

Söz gümüşse, sükut altındır. Söylemediklerimin efendisi; söylediklerimin kölesiyim. Söz ağızdan çıkar… Sözümü yemem. Lafla peynir gemisi yürümez. Karından konuşmak… gibi deyimler ile Yunus Emre’nin dizelerinde ifadesini bulan: Söz ola kese başı, Söz ola durdura savaşı, söz ola ağulu aşı, Yağ ile bal ide söz… Kelam, Tanrı sözü’dür. Başın dünyada üçüncü güç olarak kabul edilir.. Söz de yazı ile sesle ifade edilir. Yani sözü, hafife almak mümkün değildir. Yazmakla olmaz diyenler, bir kaz daha düşünmeli. Yoksa bütün gazeteler, tv’ler, radyolar, internet siteleri boş ve anlamsız işlerdi demiş olunur.

Değerli arkadaşımız Müslüm Akbaba’nın fikir beyanının başlattığı tartışmaların ziyaretçi defterlerine yansıyan kısımlarına baktım. Bazı noktaların altını çizmek istedim. Bir şey söylemeden iyice, söyleyeceğin konu hakkında malumat sahibi olacaksın. Sonra söyleyeceksin. Sonra da, her türlü eleştiriye karşı kendi görüşlerini savunacaksın. Özür dilemek, böyle söylediklerini alacakmış gibi cümleler kurmak anlaşılır gibi değil

Böyle böyle deyipte sonra, kusura bakma, özür dilerim anlamında cümleler kurarsanız; o zaman birileri de çıkar derki, siz o dün söylediklerinizi geri mi aldınız? Sonrada öyle demek istemedim derseniz, o zamanda: “demek istemediyseniz demeseydiniz; başka şeyler demek istedi iseniz, demek istediğinizi deseydiniz… Yoksa siz ne dediğinizi bilmiyor musunuz? diyebilir…

Karıştırıldığını sandığım noktalardan biri ise, en azından bir takım talihsiz diyebileceğimiz gerçekler ile gerçekleştirilmek istenilenlerin, başka bir deyim ile realite ile ideallerin bir birine karıştırılmasıdır. Yani, nefsinin etkisinde kalmış, yanlışlar içerinde olan ilgili alanın terminolojisi ile söylersek bazı “ana, bacı ve dedelerin” var olduğu ve olacağıdır. Yanlışlar yapmış olan bir kısım insanların şimdi değiştiğini söyleyip, kanıtlayıp, bu terimlerle anılıyor olduğudur. Ben, dün Aleviliğe yakışmayacak hal ve hareketler içerisinde iken bu gün kendimi böyle tanımlıyor, bugün bu alanda belli bir yer edinmiş isem, bu benim “yunup arınmışlığımın” işaretlerdir. Sizlere düşen, saptığımda, rotaya dönmem için bana yardımcı olmak ve beni uyarmak olmalıdır.

Yada hala bu sıfatlarla anılıyorken, ahlaksızlık yapmaya devam ediyorsam, beni eleştirmek herkesin hakkıdır; beni derhal düşkün ilan etmeniz gerekir;çünkü susmak ve beni bu halimle savunmak, benimle birlikte bütün çevremin de kirlenmesine vesile olabilir…

Birde günahkâr bir dedenin, ananın, bacını olmuş olması. Bütün dedelerin, anaların, bacıların günahkâr, bozuk olduğu ve olacağı şeklinde bir genellemenin toplumda güçlü bir kanı olarak var olmasıdır… Mesela toplum üzerinde etkili birkaç sahtekâr hacı hoca vardır, bunlar insanlarda yanlış olarak, her hacı hocanın sahtekar olduğu ve olacağı yönünde bir kanı uyandırır ve bunlar toplumda genel bir ön yargının oluşmasının vesilesidirler... Bütün bunlara rağmen bireysel hataların, genellenmesi oldukça yanlıştır. Böyle bir genellemenin topluma büyük zararları vardır.

Sıradan Alevilerin bir kısmının yoldan çıkmış olması bir acı, bir yara ise dün dede, ana, bacı diye anılan insanlarımız yanlışlar yapıyor ve yapmış olması ise bu yaranın daha derin, acının ise daha büyük olduğuna işarettir.

Müslüm arkadaşımızın yapmak yada söylemek istediği ise bu yaranın sarılması için ne yapmalıyız buna kayıtsız kalmamalıyız babındadır. Bunun neresi yanlış?

Başarının derecesini ne belirleyecek? Bu yaranın sarılması için çalışmak isteyenler bir adım öne çıksın gibi bir vicdani soru karşısında, bir adım öne çıkacakların oluşturacağı güç belirleyecek. Şimdilik, alenen bir adım öne yalnızca Müslüm arkadaşımız çıktı…

Not: Mustafa arkadaşımıza ayrıca cevap vereceğiz.

Madde 10 - Düşünce, Vicdan ve Din Özgürlüğü

Madde 11- Düşünceleri Açıklama ve Bilgi Alış-Verişi Özgürlüğü

Madde 12-Toplanma ve Dernek Kurma Özgürlüğü

Madde 20- Yasalar Karşısında Eşitlik

Madde 21- Ayrımcılık Yasağı

Madde 22 - Kültür, din ve Dil Farklılıkları